Аннотация

Андрэ Маруа МУРАШКI У каробачцы памiж дзвюма шклянымi пласцiнкамi, абклеенымi з бакоў паперай, варушылася i працавала цэлае племя дробненькiх карычневых пачвар. Прадавец насыпаў мурашкам трошкi пяску, i яны пракапалi ў iм хады, адусюль накiраваныя ў адзiн пункт. Там, у самым цэнтры, амаль нерухома сядзела крыху большая мурашка. Гэта была Каралева, i ўсе астатнiя з пашанай кармiлi яе. - З iмi няма нiякага клопату, - сказаў прадавец. - Даволi раз у месяц пакласцi iм кроплю мёду ў гэтую дзiрачку... Толькi адну кроплю... А мурашкi ўжо самi перанясуць яе i падзеляць. - Усяго адну кроплю ў месяц? - здзiвiлася маладая жанчына. - Няўжо адной кроплi мёду хопiць гэтым iстотам на цэлы месяц? На ёй быў вялiкi капялюш з белай саломкi i муслiнавая сукенка ў кветачкi, без рукавоў. Прадавец маркотна паглядзеў на яе. - Адной кроплi хопiць, - паўтарыў ён. - Цудоўна, цудоўна! - усклiкнула ў захапленнi маладая жанчына. I купiла празрысты мурашнiк. * * * - Дружа мой, вы яшчэ не бачылi маiх мурашак? Беленькая ручка з наманiкюранымi пальчыкамi трымала шкляную каробачку з жывымi iстотамi. Мужчына, якi сядзеў каля маладой жанчыны, любаваўся яе плячамi i зграбнай шыйкай.

Отзывы

Мурашкi

Популярные книги