Прыклад

Караткевіч Уладзімір Сямёнавіч

Жанр:  Проза: рассказ.

  • 2

Аннотация

Віця ішоў, не спяшаючыся, па школьным двары і думаў пра новага дырэктара. "Міхаіл Васільевіч малады яшчэ, а які важны, ні з кім не вітаецца, не заўважае нікога, нават Наталлю Данілаўну, хоць тая заслужаная, а ён не". А вось і Наталля Данілаўна, лёгкая на ўспамін. Тут як тут. І Віця важна прайшоў міма настаўніцы, нават не гледзячы ў яе бок. Наталля Данілаўна спынілася. — Чаму не вітаешся, Віця? Гэта што ж, мода цяпер такая? — Я проста вас не заўважыў… Заўтра абавязкова павітаюся, — запэўніў ён, хаваючы вочы ад насмешлівых позіркаў таварышаў. — Ты яшчэ сёння не павітаўся! — Дзень добры, Наталля Данілаўна, — сумна адказаў Віця. — Дзень добры, Віця. Паглядзець у вочы настаўніцы Віцю цяжка. Можна і не глядзець: ён адчувае яе насмешлівы позірк. Апраўданне сабе знаходзіць хутка. "Міхаіла Васільевіча яна не спыніць, не прымусіць павітацца. А мяне можна, я не дырэктар", — думае ён, скіроўваючы ўбок, каб пазбегнуць непажаданых сустрэч. Але тут якраз праз школьны двор насустрач яму ішоў дырэктар, няспешны, важны і горды. І раптам бачыць, як Міця, яго сябар, зняў картуз, пакланіўся дырэктару, але той прайшоў міма, не глянуўшы на яго.

Отзывы

Прыклад

Популярные книги